25 July 2007

Μια μικρή θεώρηση της ζωής

Φορώντας πάνες και σαλιαρίστες

ο κόσμος είναι αυτό


Όταν γδέρνονται τα γόνατα

και το γέλιο και το δάκρυ είναι συνεχή

και συνεχώς εναλασσόμενα

ο κόσμος είναι στα μάτια τους


Όταν το σφύξιμο κάτω απ' το στομάχι

κυριεύει κάθε σκέψη

ο κόσμος αποκτά νέο χρώμα

ένα μοναδικό φακό

όλα φαίνονται τα ίδια μα διαφορετικά

Και μέσα από αυτή τη διαφορετική ομοιότητα

πράγματι δεν υπάρχουν όρια


εκτός αν ξαφνικά


ο κόσμος συγκεντρωθεί απότομα

αυτή τη φορά στην κοιλιά

σε ένα ή δύο ή τρία πλάσματα

ή σε μόνο δύο τσέπες του παντελονιού

που περιέχουν τάχα τον παράδεισο

και η βόλτα, ο έρωτας, το ταξίδι και τ' όνειρο

γίνουν χρέη, υποχρεώσεις και χρεώσεις

και η αποπλήρωμη γίνεται

με το τελευταίο χαμόγελο, το τελευταίο χάδι

και ο κόσμος κλείνει

αφήνοντας μια ασυνείδητη απορία.


Ίσως ο κόσμος να ξανανοίξει

και βρεθεί μια ευκαιρία,

πιο πέρα και από την τελευταία

για νέα ταξίδια,


πιο πολλές φορές όμως,

ανοίγει μια πόρτα αδιάβατη

που δείχνει το παρελθόν,

πως ήτανε, πως μπορεί να ήτανε

και πως είναι

1 comment:

Camiseta Personalizada said...
This comment has been removed by a blog administrator.